سالها چیزی به نام زندگانی داشتم!عالمی آشفته با نام جوانی داشتم!
آرزویی حسرتی خوابی خیالی قصه ای!این چنین چیزی به نام زندگانی داشتم!
.
.
.
تا به حال هر چه خواندید...نوشته های ذهنم بود!
!ذهنی پر از نوشته های نا مفهوم!
و ...هر چه که دیگر نخواهید خواند...هم...نوشته های ذهنم خواهد بود!
!همان ذهن نامفهوم!
حرفی ندارم که بخواهد شنییده شود!
حرفی ندارم که بخواهید بشنوید!
تنهایتان میگذارم با خودتان!
تنها میگذارم خودم را با خودم!
میگذارم نوشته هایم تنها باشند در ذهنم!
تا شاید...
تنها گذارند مرا با خودم!
این روزها ...تنها بودن ، تنها راه نجات است!
.
.
.
p.n:
I am not going to be just a face in the crowd
You're going to hear my voice when I shout it out loud
It's my life
It's now or never
I am not going to live forever
I just want to live while I'm alive
'Cause it's my life'
تحویل گرفتن سال ۸۸ رو بهت تبریک بگم یا نگم؟هر جور خودت راحتی!
فقط تا میتونی از فرصتای طلایی تو این روزا استفاده کن!کلی شکلات و آجیل و میوه و عیدی واست ریخته که تو اصلا نباید تعارف کنی! این فرصتا یه سال یه بار پیش میاد!تو ۱۴ فروردین برو خونه عمه ات ببین کی بهت عیدی میده!
راستی!کلی خوشی ! کلی صفا ! کلی پول ! کلی انرژی از خدا گرفتم تا بدم بهتون!
همین...
پ.ن : من هنوز الگوی مصرفم رو انتخاب نکردم!هر کی داره بده من از روش بکشم!
اینقدر تند نرو!
کمی آهسته بران!
و ببین زیر قدم های لطیفت...آیا؟
نیست موجود سیاهی که در اوج محنت...مادرش را ...از کتانی های تو جویا بشود؟
و تو قدری بنگر!
و اگر یافت نشد...صلواتی بفرست...
تا که بر پیکر گمنام سیاهش شاید...برسد بچه او!
و کمی فکر بکن...
که در این شهر بزرگ...چقدر مورچگان را در روز...خود به تنهایی فنا ساخته ای!...
و مبادا که غمین گردی از این جرم بزرگ! ...
چه بسا کفشانی که به خون سیه مورچگان آلوده ند!...اینقدر سخت نگیر!...
.
.
.
و بازگشت...چه غم انگیز بود و چه شاد!
سفری بود پر از تجربه...پر از سختی...پر از خنده...پر از خاطره!و...پر از نشانه های او...!
سختی هایش...شادی هایش...همه گذشت... تنها ، خاطره ای ماند!
سوغاتم را برایتان آوردم ولی...هر چه کردم آپلود نشد!
.
.
.
گویا...شما کاسه های آبتان را حواله ام نکردید!
.
.
.
پ.ن : تو فکه که بودیم روی تابلویی نوشته بود:
کاش معشوق ز عاشق طلب جان می کرد
تا که هر بی سر و پایی نشود یار کسی
...می دونی؟...پای جون که میاد وسط!خیلیا زیر آبی میرن! ...کی؟...یکی مثه تو!...نه تو!
Twenty four" hours to GO"
و من دارم میروم...به جنوب کشور...برای چه؟ نمیدانم! شاید برای دور هم بودن و خندیدن...شاید هم برای دیدن مناطق جنگی...شاید هم برای دیدن اروند رود و گرفتن عکسی کنار آن...نمیدانم!
و شاید...برای ساختن خاطره ...
به هر دلیلی... دارم میروم! به همراه 71 همسفر...
از خوش شانسی ام در قرعه کشی اسامی خوشحالم...ولی فلسفه ی بودن آخرین نفر در اسامی را نمی دانم!
به خود قول داده ام از تک تک لحظات با هم بودمان به یادگار عکسی بگیرم!
شاید هم یکی از این عکس ها را برای شما سوغات بیاورم!
فردا،ساعت13 که دارم میروم ، منتظر کاسه های آب همه تان هستم...یادتان برود حالتان را میگیرم!
.
.
.
خدا حافظ را شما باید بگویید!نه من...
پ.ن : سفر یه شعره...سفر یه قصه ست...سفر رهایی از فصل غصه ست!
"تنها دلیل خشم٬ جهل است"
میتونی فک کنی که یه جورایی دارم الان مثه بابا بزرگا نصیحتت میکنم!(پس...بقیه شو نخون)
.
.
.
خوب...و حالا تویی که مثه یه رفیق داری حرفامو می خونی!...میدونم که تا حالا خیییلی واست پیش اومده یکی اعصابتو بریزه بهم!می دونم اون ته دلت می خواستی بزنی تو گوشش!حالا یا بعدش زدی یا قورتش دادی!فرقی نمیکنه...یه موقعیت دیگه هم هست...یه وقتایی شده که یکی رو که اعصابتو بهم ریخته بدجوری زدی...و بعد خفن پشیمون شدی...یا...یکی که بهت فحش داده رو جوابشو دادی...و بعد خفن تر پشیمون شدی...میدونی قشنگیش به چیه؟ اینکه از اینکه اون طرف رو ناراحت کردی یا حالش رو گرفتی پشیمون نیستی...از این پشیمونی که اونو اووونقدر آدم حسابش کردی که جوابشو دادی!!!خوب...این همه حرفیدم چی میخواستم بگممممم...! آها..می خواستم بگم...(خط اول رو بخونی)...اااااااااااااااااااااااااااا...خونده بودی؟اشکال نداره دوباره بخون که عمق مطلب و بگیری!
پ.ن : هر موقع دلت خواست که بزنی تو گوشش...یا جوابشو بدی...اول فک کن که یه وقت فک نکنه آدم حسابش کردی...یه کم ببین درصد جاهلیتت نرفته بالا...بعد ببین از دور احمق به نظر نمیای؟...اون وقت با خیال راحت بخوابون تو گوشش...(یکی هم از طرف من بزن)
پ.ن : بعضیا الان تو دلشون می گن:" خوب یارو که روش زیاد میشه...!..." ولی من میگم...بزار فک کنه که گرخیده گرفتی...بزار فک کنه زورت نرسید...بزار بره واسه بچه محلاشون تعریف کنه...مهم اینه که تو...خودت میدونی داری چی کار میکنی...یه وقتایی ...باید مخالف آب شنا کرد!قبول داری؟
تا که بر مقصدشان راهزنان ره نبرند.............................رهروان نعل در این مرحله وارون زده اند
دیر وقتی ست که همراه رفیقان رهت بنشیده ام
از زبان مخلصان اندرزها بشنیده ام
از زمانی که تو را بی بیش و کم دریافتم
زندگی را بهتر از صد ساله ها فهمیده ام
گریه هایی را که قبلا خودنمایانت به یادم داده اند
با رفیقان جدیدت بارها خندیده ام*
سبک امروز رفاقت با تو چیزی بهتر است
این مهم را من خودم با روح خود سنجیده ام
میرسد روزی که شیخان ادب هم همرهان ما شوند
شایدم این قصه را در خواب هایم دیده ام
آمدن در وادی ما کار هر بیکاره نیست
من برای حفظ آن با انس و جن جنگیده ام
"بهر اثبات مروت زندگی را خار کن"
این پیامک را برای دوستان سندیده ام*
حال می خواهی عمل کن یا مرا سخره بگیر
من ولی در پای حرفم هم چنان چسبیده ام
امتحان کن تا ببینی زندگی می گویدت:
با مرام هوا تو دارم! با تز* ات حالیده ام!
این سخن ها را برایت گفته ام تا بشنوی
ور نه من که سالهاست کشک خود سابیده ام!
*۱:send
*۲:thesis --->tez
*دوباره نوشت : غلام همت دردی کشان یکرنگم نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیه اند
...................................................................................................................
پ.ن : هر چند اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است! هر چند دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است!
ولی نمیشه از تو و خوبیات ، از تو و مرامت ، از تو بالاخواهیت ، از تو چشم پوشیت ننوشت!
.....................................................................................................................
هوا خواه توام جانا و میدانم که میدانی که هم نادیده میبینی و هم ننوشته میخوانی
سلام!
دیدم شب یلداست!گفتم بیام یه عرض اندامی بکنم!
شک ندارم الان قریب به ۵۰۰۰ تا آپ با موضوع شب یلدا تو بلاگفا هست!
هر متنی رو که خوندم یه جورایی تکراری بود! حرفای همیشگی! ولی اینی که میخوام براتون بزارم یه کوچولو بهتر تره!می دونم حس نداری بخونیش ولی هر موقع حال کردی و وقت داشتی بخونش ! جالبه!
من دیگه برم! نامردا همه چی رو خوردن!...فعلا...
شرق شناسان و مورخان متفق القولند كه ايرانيان نزديك به 4 هزار سال است كه شب يلدا ــ آخرين شب پاييز و آذر ماه ــ را كه درازترين و تاريكترين شب در طول سال است تا سپيده دم بيدار مانده ، در كنار يكديگر خود را سرگرم كرده تا اندوه غيبت خورشيد و تاريكي و سردي روحيه آنان را تضعيف نكند و با به روشني گراييدن آسمان (حصول اطمينان از بازگشت خورشيد در پي يك شب طولاني و سياه كه تولد تازه آن عنوان شده است ) به رختخواب رفته و لختي بيآسوده اند.
پيشتر ، ايرانيان( مردم سراسر ايران زمين) روز پس از شب يلدا (يكم دي ماه) را" خور روز " و " دي گان " مي خواندند و به استراحت مي پرداختند و تعطيل عمومي بود . در اين روز عمدتا به اين لحاظ از كار دست مي كشيدند كه نمي خواستند احيانا مرتكب بدي كردن شوند كه ميترائيسم ارتكاب هر كار بد كوچك را در روز تولد خورشيد گناهي بسيار بزرگ مي شمرد. "هرمان هيرت" زبانشناس بزرگ آلمان كه گرامر تطبيقي زبانهاي آريايي را نوشته است كه پارسي از جمله اين زبانها است نظر داده كه " دي " به معناي " روز " به اين دليل بر اين ماه ايراني گذارده شده كه ماه تولد دوباره خورشيد است . بايد دانست كه انگليسي يك زبان گرمانيك ( خانواده زبانهاي آلماني ) و ازخانواده بزرگتر زبانهاي آريايي ( آرين ) است. هرمان هيرت در آستانه" دي گان "به دنيا آمده بود و به زادروز خود كه مصادف با تولد دوباره خورشيد بود ، مباهات بسيار مي كرد.
فردوسي به استناد منابع خود، يلدا و "خور روز" را به هوشنگ از شاهان پيشدادي ايران( كيانيان كه از سيستان پارس برخاسته بودند) نسبت داده و در اين زمينه از جمله گفته است:
همه راه داد است و آيين مهر نظر كردن اندر شمار سپهر
آداب شب يلدا در طول زمان تغيير نكرده و ايرانيان در اين شب ، باقيمانده ميوه هايي را كه انبار كرده اند و خشكبار و تنقلات مي خورند و دور هم گرد هيزم افروخته و بخاري روشن مي نشينند تا سپيده دم بشارت شكست تاريكي و ظلمت و آمدن روشنايي و
گرمي ( در ايران باستان ، از ميان نرفتن و زنده بودن خورشيد كه بدون آن حيات نخواهد بود ) را بدهد، زيرا كه به زعم آنان در اين شب ، تاريكي و سياهي در اوج خود است.
واژه" يلدا " از دوران ساسانيان كه متمايل به بكار گيري خط ( الفباي از راست به چپ ) سرياني شده بودند بكار رفته است. " يلدا " همان ميلاد به معناي زايش ، زاد روز يا تولد است كه از آن زبان سامي وارد پارسي شده است. بايد دانست كه هنوز در بسياري از نقاط ايران مخصوصا در جنوب و جنوب خاوري براي ناميدن بلندترين شب سال ، به جاي شب يلدا از واژه مركب شب چله ( 40 روز ماده به جشن سده ــ شب سياه و سرد ) استفاده مي شود.
مراسم شب يلدا( شب چله ) از طريق ايران به قلمرو روميان راه يافت و جشن" ساتورن "خوانده مي شد . جشن ساتورن پس از مسيحي شدن رومي ها هم اعتبار خود را از دست نداد و ادامه يافت كه در همان نخستين سده آزاد شدن پيروي از مسيحيت در ميان روميان ، با تصويب رئيس وقت كليسا ، كريسمس (مراسم ميلاد مسيح ) را 25 دسامبر قراردادند كه چهار روز و در سالهاي كبيسه سه روز بيشتر از يلدا(شب 21 دسامبر) فاصله ندارد و مفهوم هردو واژه هم يكي است . از آن پس اين دو ميلاد تقريبا باهم بر گزار مي شده اند . آراستن سرو وكاج در كريسمس هم از ايران باستان اقتباس شده است ، زيراكه ايرانيان به اين دو درخت مخصوصا سرو به چشم مظهر مقاومت در برابر تاريكي و سرما مي نگريستند و در " خور روز " در برابر سرو مي ايستادند و عهد مي كردند كه تا سال بعد يك نهال سرو ديگر كشت كنند.
پ.ن: حالا برو واسه بچه محلات تعریف کن!
هوای حوالی اتاقم اینقدر گرفته است که حتی...
ابری سیاه هم جرئت باریدن در اینجا را ندارد!
گویی گرفتگی اینجا واگیر دارد!...از دل و صدا و هوا گرفته تا... چاه فاضلاب! و حتی بینی !
می خواهم این گرفتگی ها را بر طرف کنم !
تخلیه چاه مناسبی سراغ داری؟
.
.
.
پ.ن : چیزی مرا به قسمت بودن نمی برد از واژه دو وجهی تکرار خسته ام
آرزو می کنم یه اتاق داشته باشم مثه اتاق آن شرلی!که پنجره ش رو به یه باغ خوشگل باز بشه!
یا...
یه میز داشته باشم مثه میز جودی ابوت!که همه ی نامه هامو رو اون بنویسم!
یا...
یه چرخ خیاطی داشته باشم مثه چرخ خیاطی حنا!تا هر وقت دلم گرفت باهاش کار کنم!
یا...
یه توپ داشته باشم مثه توپ سوباسا!که مثه یه دوست همه جا باهام باشه!
یا...
یه بره داشته باشم مثه بره ی هایدی! که هیچ وقت از پیشم نره!
یا...
یه اسب داشته باشم مثه اسب لوک خوش شانس!تا بهتر از هر کسی باهام حرف بزنه!
ولی!(...)
حیف که همه ی اینا ساخته ی ذهن چند تا نویسنده ست! که قصدشون قشنگ کردن دنیای خیالی خودشونه و پر کردن دنیای بچگی ما!
ولی کاش بدونن که دنیای بچگی خیلی بزرگ تر از ایناست که بشه با این چیزا پرش کرد!
شایدم...دنیای خیالیه اونا خیلی کوچیکه که نتوسته ذهن بچگی ما رو تا خرخره پر کنه!
.
.
.
پ.ن : نمی گم یاد همه شون بخیر! چون مطمئنم یادش همه شون همیشه بخیره!
16 مهر
و من آمدم!
به دنیایی که از جمعه بازار هم جمعه بازار تر بود! از شعله قلمکار هم شعله قلم کارتر!
اگر آش کشک خاله ام نبود شاید نمی آمدم!
مرا فرستاده اند!
گویا بهر کاری!
و من! الاف تر از آن که سرم به کار خودم باشد!
با خودکار حماقتم خط کشیده ام به روی هر چه که اسمش را هدف گذاشته اند!
گاه گداری خودکار حماقتم قطع و وصل می شود! کنارش می گذارم و شروع می کنم به زندگی!
اما طولی نمی کشد که باز هم از روان نویس هم روان تر می نویسد!
دو سه روزیست از بهار زندگیم می گذرد ! و چقدر سخت است دوران نوزادی!
پ.ن : تولدم را پساپس به شما تبریک میگویم! خداوند چه والا نعمتی را به شما عطا کرده است!
دیشب! ساعت طرفای 12 بود که یه نوشته ی قشنگ دیدم!نوشته بود "یک دقیقه زندگی"!
یه آن رفتم تو فکر!
خودمونیم! کسی نیست! سر جمع 30 ثانیه هم زندگی کردیم؟
حالا درسته هر کی ازت می پرسه : چی کارا می کنی؟ میگی : زندگی! ولی کدوم زندگی؟
یا صبح تا شب سر کاری!شب تا صبح خواب!
یا مثه من!صبح تا شب خوابی و! شب تا صبح در حال خمیازه کشیدن!
چه جالب!خیلی خوشحالیم نه؟ ...هه!
اون موقع که سهراب گفت : زندگی سیبی ست!گازش باید زد با پوست!
یحتمل اشتباه تایپی بوده!
تو جدی نگیر! راحت باش! زندگی تو بکن!
یه وقت نری یه شاخه گل بخری بزاری تو اتاقت هاااا !
میگن انرژی منفی داره! توام که مثبتتتتتتت!یهو دیدی یه انفجاری رخ داد اون وسط!
حالا بیا جمش کن!
توام خیالت تخت!
من امکان نداره برم یه کمکی برسونم به اون پیرزنی که دستای لرزونش نمیتونه بارش رو بیاره!
اصن افت لاتیه جان تو!
من با این تیپم برم بار و بندیل یه پیرزن رو بیارم!
جوک می گیاا!
خوب دیگه بسه! بریم زندگیمونو بکنیم!
اگه یه دیقه شده که داری این پست رو میخونی!
خوشال باش که حداقل یه دیقه از روزمرگی های زندگی دور شدی!
البته اگه این پست منم یه جور روزمرگی به حساب نیاد!
.
.
.
پ.ن : خیلی خوب میشد اگه امروز بعد خوندن این پست یه شاخه گل بخری بزاری تو خونت!
فقط واسه دل خوشیه من!اگه این کار رو کردی! بی خبرم نزار!
.........................................................................................................................
پ.ن : یادت باشه توی گل فروشی ثانیه های زندگی کردنتو ثبت کنی!این جور لحظات کم پیش میاد!
برای تو می نویسم! برای تو که رفتی!
برای توای که واژه هایم نمی توانند رفتنت را بفهمند!ب
رای توای که دستهایم نمیتوانند رفتنت را بنویسند! آیا زود نبود؟
این همه عجله برای چه؟ دنیا جوابگویت نبود؟
مریم! وقتی خبر فوتت را شنیدم بند بند وجودم تمام لحظات با تو بودن را مرور کرد! بغضم فرو رفت!اشکم نریخت! فقط و فقط تو در مقابلم بودی!
هر چند هیچ وقت با تو صمیمی نشدم!
ولی به پاس تمام لحظاتی که در کنارت بودم این پست را تقدیمت می کنم!!!
آخرین تصویری که در ذهنم از تو مانده را تصویر زمینه ی مغزم کرده ام!
یک سال پیش بود!شایدم کمتر!
آه ! ناگهان چقدر زود دیر می شود! درست پیش از آن که فکر کنی!
من! به عنوان یک همکلاسی قدیمی غمگینم!همکلاس ای که به یادت بود!
صدای خنده های فجیحت در گوشم می پیچد و بغض نارسم را سنگین تر میکند!
نوشته ی درهم ام را به دل نگیر!
حوصله ی فکر کردن به جملات را ندارم! می خواهم بنویسم!
از تو! از یادت! از خودم! از شگفتی ام!
از این عزیمت لعنتی ات که هضم ناشدنی ست!
نه! نمی خواهم اشکم بریزد! گریه را چه سود؟
می خواهم یک بار دیگر صدای رسایت را بشنوم!
این تابستان لعنتی خیلی ها را ربود!
" از من مرا گرفت؟ نه!از من،ترا ربود! ".
کسی نمی خواهد خونی بریزد؟این کشتار جمعی تا کجا می خواهد پیش برود؟
چه کسی در کجای زمین اشتباه کرده است؟
که تاوانش اینقدر سنگین است!آنقدر که حتی..............!
نه اشتباه نکن رفیق!هذیان هایم را هنوز نگفته ام!
نا گفته هایم را قورت میدهم تا شاید این بغض لعنتی را که چند باری چشمم را خیس میکند و بر میگردد هم با خودش ببرد!
این خانه واژه ای نسوزی دارد! آنقدر نسوز که گاه دلم را آتش میزنند!
امشب برای اولین بار دلم سوخت!!! نیلوفر! فردا حتما بیا! می خوام ببینمت!!!
دلم خیلی گرفته! خیلی!
پ.ن : صلواتی تقدیمت می کنم!از طرف همه ی بچه های بلاگفا!
اگر این بغض لعنتی امان فرستادنش را بدهد!
پ.ن : غلام آن کلماتم که آتش انگیزد نه آب سرد زند در سخن،به آتش تیز
یهو اومد!
مرثیه
خوابیده بر سر دست
بی هیچ حرکتی
بر شانه شانه روان،اما
می آید.
دهلیز های گوش زمان را
پر می کند
واگیر ذکر بدرقه و بدرود
و در عمیق وجود ما
وا می شود شکوفه ی حسرت:
"ای وای زود بود."
از شانه هایتان
آهسته بر زمین بگذاریدش
آهسته
با احترام
گو اینکه نیز
بر شانه های خاک نمی ماند
تلقین برای چیست که او خود
تلقین درس اهل نظر داند.
یک لحظه روی گشاییدش
یک لحظه تا هنوز زمان باقی ست
یک لحظه سیر ببینیدش
ما را جز اشک نیست،ببخشید
تا رو نما دهیم.
پیداست
از پشت لایه های قطور بهت
از پشت پرده های ضخیم اشک،
در جامه ای
همرنگ عاقبتش
پیچیده اند
اما چگونه می شود آخر
باور کرد
این،
بالای بس بلند که خوابیده روی خاک
آری همان عمود تنومند است
ای وای وای وای!
یک لحظه دست نگهدارید
تعجیلتان ز چیست؟
و بیلتان به چه کاریست؟
یک لحظه دست نگهدارید
این کام باز را سر سیری نیست.
دیگر ولی چه سود
وقتی گریز نیست از این تسلیم
پیکار واپسین را
ما سالهاست تیغ و سپر،
افکنده ایم.
آهسته
در جایگاه خواب خلودش
جا می دهند
تنها ،هنوز هم
تنها
اینک ولی به قصد همیشه
اینک ولی به عزم سفر میرود
خاموش نیز
چونانکه غالب اوقات
اندیشمند منحنی رودخانه
اندیشمند اینهمه مهتاب
وقتی که نیمه شب به هدر میرود.
جا دارد اینکه زمان
با چشم و گوش کور و کرش اینجا
از پویه وا بماند
جا دارد اینکه زمان…
از تو
دیگر چگونه باز بگوییم؟
بی تو
دیگر چگونه باز بروییم؟
کورش آقا مجیدی
مجموعه شعر "اینجا کنار نام بلیغ تو"
پ.ن: درسته که شاعر در اینجا شعرش را برای شخصی دیگر سروده! اما من تنها با این شعر توانستم سخن بگویم!
پ.ن: از درگاه خدایم تنها طلب آمرزش برایش می خواهم!
طی یک اقدام جوگیرانه به سرم زد اسم وبلاگم رو عوض کنم! خیلی کلیشه ای بود ! به نظرم اسم جدیدش قشنگ تره ! و از اونجایی که نظر من کافی نیست دوست دارم نظر شما رو هم بدونم!
رفاقت کده یا اتاقی از آن خود ؟!!!؟
پ.ن : به قول یکی از دوستان ! بی اسم خوشترم!... ولی نمی شه که!
دیروز داشتیم با یکی از رفقا راه میرفتیم که یهوووووووووووووو!
چشممون به جمال یک موجود نحیف روشن شد که یحتمل نی قلیون از وجودش در برابر این موجود شرمنده شده بود!خلاصه یه پوست دیدیم که میگن زیرش استخون بود!
می گفتن گربه ست! اونم از نوع نوجوونش! ولی اونی که من میدیدم پشه جلوش لنگ مینداخت!
حالا بگذریم!بدبخت داشت نفله میشد!انگار چیزی به نام معده نداشت! یه قولوپ شیر میخورد!ده کیلو شیر تف میکرد!
ما هم که شدید متاثر شده بودیم!راه به راه ازش عکس گرفتیم که در نبودش یاد و خاطرش همواره باهامون باشه!منم گفتم شما هم از این فیض(یا همون فاز خودمون) بی نصیب نمونین دو تاش رو گذاشتم!
طبق آمار دیشب شب اول قبرش بود!
یه صلوات واسش بزن جای دوری نمیره!
.
.
.
.
.
.
اینم عکسش موقعی که زنده بود(اینجا چاق افتاده)
.
.
.
اینجا هم آخراشه ! آخییییییییییییییی!
پ.ن : عکس را به خاطر بسپار گربه مردنی ست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
به سنگی از سر بازی
سیبی می افکنی
طبیعت بی جانی که
به جاذبه جواب می دهد
وپیش از آنکه در حد فاصل دو تن
بر خاک نشیند
چار چوب چشم انداز را یکدم
به دایره ی چرخانش
می آراید
زیباست
(...)
اما همیشه چنین نیست
پیشانی خسته
و
دندان شکسته
هیچ چشم اندازی را
زیبا نمی کند
و هیچ دهانی را
آب نمی اندازد
(...)
کارنامه ی سنگ
گاهی به تمامی
خونین است
پ.ن: هر چند غزل های حسین منزوی در نوع خود بی نظیر است ولی ...
اشعار آزاد و سپیدش هم دلم را می برد!
می دونم که با آپ من و خیلیای دیگه...هیچی تغییر نمی کنه ولی... می خوام بگم:
کاش حداقل تو جمع از این جور کارا نکنیم ! تو خونه ات هر کاری می خوای بکن!ولی بخدا تو جمع زشته!
بخدا تو مجلس زشته!
اینو وقتی می فهمی که BBC و FOX سوژه ت کردن!
اون وقت تو می مونی و نابود شدن تمدن چندین و چند ساله ی ایران!(حالا خر بیار باقالی بار کن)
پ.ن : تو پراتنزی رو خرده مگیرید!
+ می گن گلاب گیری تو قمصر تو کاشون صفایی داره! دارم می رم!
( ز دست دیده و دل هر دو فریاد که هر چه دیده بیند دل کند یاد)!!!_نقطه_
اجاق های بدو ن نفت
کسالت باری پَستو را
تجربه خواهند کرد
از سر سازگاری نیست
ما فقط کلمات مناسبی گیرمان نیامد
وَ اِلا با آنها روزگار دفترچه هایمان را سیاه می کردیم
گمانم فهمیده باشی
ما هیچ وقت عُرضه ی جویدن شانس را نداشتیم
پ.ن: از شقایق فصیحیان
پ.ن۲: پسر داییم امروز چشم به جهان گشود!!!
پ.ن۳: چطوری؟؟؟؟؟؟؟؟؟
